زمینه و هدف: این مطالعه با هدف تعیین اثرات طلا بعنوان یک فلز گران قیمت و غیر قابل جذب در اسپرماتوژنز انجام شد.روش بررسی: این مطالعه از نوع کارآزمایی بالینی است. 36 موش صحرایی نر به سه گروه تقسیم شدند. پس از بیهوشی حیوانات، در پشت گردن یک گروه قطعه ای طلا به ابعاد 1× 2 سانتی متر و در پشت گردن گروه دوم قطعه ای پلاستیک غیر قابل جذب به همان ابعاد قرار داده شد؛ در گروه سوم بدون قرار دادن هیچ فلز یا عنصری محل برش، بخیه شد. پس از ماه های اول تا سوم حیوانات بیهوش شدند و از بیضه های آنها مقطع گیری شده با رنگ آمیزی H&E نمونه ها رنگ آمیزی شدند و نرم افزار Image too1 2 به بررسی ساختمان توبول های اسپرم ساز پرداخته شد.یافته ها: تغییر قابل توجهی در ساختمان توبول های اسپرم ساز در سه گروه دیده نشد و بافت بینابینی نیز تغییرات قابل توجهی نداشت.نتیجه گیری: یافته های حاصل از این پژوهش نشان داد که طلا اثری بر روی اسپرماتوژنز ندارد.

مقدمه: از آنجا که پژوهش گران قادر نیستند از انسان به عنوان مدل تحقیقاتی برای پژوهش روی بیماری های مختلف استفاده نمایند، به علت تشابه سیستم های عملکردی برخی از حیوانات مانند موش و موش صحرایی با انسان، این حیوانات مدل های خوبی برای بررسی های علمی می باشند. غده تیروئید نقش محوری در تکامل و رشد تمام بافت-ها و اندام ها دارد که می تواند دستخوش تغییراتی مانند پرکاری گردد. ایجاد مدل های پرکاری تیروئیدی به علت اهمیت فوق العاده این بیماری در انسان بسیار مهم می باشد. هدف پژوهش حاضر، مرور انواع مدل های بیماری پرکاری تیروئیدی در موش و موش صحرایی بود. مواد و روش ها: برای انجام پژوهش حاضر مقاله های مرتبط موجود در نمایه PubMed از سال 1975 تا 2014 مورد بررسی قرار گرفتند. یافته ها: ایجاد مدل های پرکاری تیروئیدی به روش های مختلف مانند استفاده از داروهای تیروئیدی (T3 و T4) به صورت تزریقی، خوراکی و رژیم غذایی با دوزهای دارویی متفاوت، و نیز تغییرات ژنتیکی مختلف روی موش ها مانند استفاده از موش های تراریخته به وجود می آیند. نتیجه گیری: مطالعه مدل های حیوانی پرکاری تیروئیدی می توانند در راستای درمان و شناخت بیشتر سازوکارهای مولکولی بیماری به کار روند. از میان روش های القای پرکاری تیروئیدی استفاده از روش های القای دارویی به علت با صرفه بودن، کم هزینه بودن و در دسترس بودن بیشتر از روش های القای ژنتیکی می باشند.

 سابقه و هدف: دیابت ملیتوس از بیماری های شایعی است که اثرات سو متفاوتی بر بافت های مختلف بدن بر جای می گذارد. از جمله این عوارض رتینوپاتی، نفروپاتی و نوروپاتی دیابتی است که در دراز مدت بروز می کند. دستگاه تولید مثلی جنس نر نیز می تواند یکی از بافت های هدف باشد و پدیده اسپرماتوژنز نیز تحت تاثیر این بیماری قرار گیرد. هدف از این مطالعه ایجاد دیابت تجربی، تاثیر آن بر دستگاه تولید مثل جنسی نر در یک مدل حیوانی می باشد.مواد و روش ها: مطالعه بر روی موش های سفید صحرایی نر بالغ نژاد ویستار که به دو گروه مورد و شاهد تقسیم شده بودند انجام شد. گروه مورد با تجویز 120mg/kg آلوکسان بصورت داخل صفاقی دیابتی شدند و در گروه شاهد نیز از آب مقطر استفاده گردید. بعد از گذشت 30 روز و تهیه برش های بافتی از بیضه، روند اسپرماتوژنز مورد بررسی قرار گرفت.یافته ها: قطر لوله های سمینیفر در موش های دیابتیک نسبت به گروه شاهد افزایش معنی داری یافت. سلول های جداری لوله ها، در نمونه های آزمایشی کاهش یافتند. همچنین آرایش سلول ها به هم خورده و نوعی چروکیدگی در جدار لوله ها مشهود بود.نتیجه گیری: اثر دیابت بر روند اسپرماتوژنز می تواند باعث تغییر در ساختار لوله های سمینیفر و کاهش سلول ها گردد.

زمینه و هدف: مونوسدیم گلوتامات به عنوان یکی از افزودنی های غذایی به کار می رود، اما مطالعاتی اثر نامطلوب مونوسدیم گلوتامات بر روی بیضه و مغز را گزارش نموده اند. این مطالعه به منظور تعیین اثر مونوسدیم گلوتامات بر مخچه موش صحرایی انجام شد.روش بررسی: در این مطالعه تجربی 24 سر موش صحرایی بالغ از نژاد ویستار (12 نر- 12 ماده) به طور تصادفی به سه گروه آزمایش اول (A)، آزمایش دوم (B) و کنترل (C) تقسیم شدند. تعداد موش ها در هر گروه 8 سر (4 نر- 4 ماده) بود. موش های صحرایی در گروه های آزمایش روزانه 3 گرم و 6 گرم از ماده مونوسدیم گلوتامات را به صورت ترکیب با جیره غذایی به مدت 14 روز دریافت کردند. در حالی که گروه کنترل مقدار برابری از جیره غذایی را بدون ماده مونوسدیم گلوتامات دریافت کردند. جیره غذایی هم میزان و آب و غذا به صورت آزادانه در اختیار موش های صحرایی قرار داشت. موش های صحرایی در روز پانزده آزمایش کشته شدند. ساختار مخچه به دقت جدا و به سرعت در فرمالین 10 درصد بافر قرار داده شد و برای مطالعه بافت شناسی از روش معمول و رنگ آمیزی هماتوکسیلین و ائوزین بهره گرفته شد.یافته ها: در گروه آزمایش اختلالات و جداشدگی هایی در لایه سلول های پورکنژ و سلول های لایه دانه دار پدید آمد و توزیع سلول های لایه دانه دار کاهش یافت. همچنین تغییرات دژنراتیو سلولی در سلول های لایه دانه دار مربوط به گروه آزمایشی که روزانه 6 گرم مونوسدیم گلوتامات را دریافت کردند، شدیدتر و در گروه آزمایشی با دریافت روزانه 3 گرم مونوسدیم گلوتامات کمتر بود. میانگین تعداد سلول های لایه گرانولار در گروه آزمایش اول 2750، گروه آزمایش دوم 2140 و در گروه کنترل 3150 بود.نتیجه گیری: مصرف مونوسدیم گلوتامات سبب تغییرات هیستوپاتولوژیک و کاهش تعداد سلول ها در مخچه موش صحرایی بالغ می گردد و این تغییرات وابسته به دوز است.

هورمون های تیروئید در فعالیت اکثر ارگان های بدن تاثیر می گذارد. مطالعات نشان داده است که این هورمون ها باعث تغییراتی در عناصر خونی از جمله تعداد گلبول های قرمز، مقدار هموگلوبین و هماتوکریت می شوند. با توجه به اهمیت گلبولهای سفید و نقش آنها در بدن و اینکه اثر هورمون های تیروئید روی گلبول سفید و درصد آنها مورد بررسی قرار نگرفته در این مطالعه اثر هیپوتیروئیدی علاوه بر روی تعداد گلبول های قرمز، هماتوکریت و میزان هموگلوبین، تعداد گلبولهای سفید و درصد آنها مورد توجه قرار گرفته است. در هر گروه ده سر موش صحرایی (N-Mari) با میانگین وزنی 246.65 گرم از جنس ماده قرار داشتند. جهت ایجاد هیپوتیروئیدی از متی مازول (500 میلی گرم به ازای هر لیتر آب) در آب آشامیدنی به مدت 20 روز استفاده شد. جهت حصول اطمینان از هیپوتیروئید شدن حیوان ها، با روش RIA مقدار T4 و TSH اندازه گیری می شد. نتایج نشان داد که در حیوانات هیپوتیروئید، مقدار تیروکسین کاهش و TSH افزایش یافت و به دنبال آن مقدار هموگلوبین، درصد هماتوکریت، تعداد گلبول های قرمز و وزن این حیوانات کاهش معنی دار پیدا کرد.علاوه بر این تعداد کل گلبولهای سفید در گروه هیپوتیرویید (559 7200 عدد در هر میکرولیتر) در مقایسه با گروه کنترل ( 10824203 عدد در هر میکرولیتر) به طور چشمگیری کم شد (p<0.001). همچنین درصد لنفوسیت ها در گروه هیپوتیروئید (62.21.02 درصد) در مقایسه با گروه کنترل 75.81.16 درصد) کاهش معنی داری داشت )(p<0.001) و درصد نوتروفیل های گروه هیپوتیروئید (36.21.07 درصد) نسبت به گروه کنترل (22.61.33 درصد) افزایش معنی دار (p<0.001) یافت. درصد سایر گلبولهای سفید گروه هیپوتیروئید نسبت به گروه کنترل تفاوتی را نشان نداد. در این مطالعه به نظر می رسد که هیپوتیروییدی، با کاهش درصد لنفوسیت ها نسبت به گروه کنترل سیستم ایمنی بدن حیوان را تضعیف می کند. اینکه کدام گروه از لنفوسیت ها کاهش می یابد و با چه مکانیسم هایی این عمل صورت می گیرد، بررسی بیشتری را می طلبد .

زمینه و هدف: بیماری­های نورودژنراتیو همانند آلزایمر، رایج­ترین دلیل اختلال در حافظه و عملکرد آن در دنیا بشمار می­روند که تابحال درمان دارویی موثری برای بهبود نقص حافظه و کیفیت زندگی این افراد، پیدا نشده است. باتوجه­به تأثیرات مونوفسفریل لیپید آ monophosphoryl lipid A [MPL])( بر بهبود حافظه در بیماری آلزایمر و همچنین ایسکمی هیپوکمپ، در این مطالعه به بررسی اثر MPL بر حافظه فضایی موش صحرایی، پرداخته شده است. روش ها: این مطالعه بر روی 48 سر موش صحرایی نر بالغ 45 روزه نژاد ویستار با وزن 270-250 گرم انجام شد که به ­طور تصادفی در دو گروه مطالعه 7روزه و 28روزه قرار گرفتند. هر گروه به سه زیرگروه 8تایی؛ کنترل، شم و دارو، تقسیم شد. حیوانات در ماز آبی موریس برای بررسی روند یادگیری، به ­مدت پنج روز و هر روز 4 جلسه برای یافتن سکوی پنهان در ماز تلاش کردند. تزریق دارو به­ صورت داخل بطنی با دوز یک میکروگرم بر 5 میکرولیتر به­ ازای هر موش، بیست دقیقه بعد از جراحی انجام شد. مدت زمان سپری شده در ربع هدف و مسافت پیموده شده توسط حیوانات در گروه­ های مختلف، در روزهای هفتم و بیست ­و­ هشتم پس از آخرین روز یادگیری، آزموده شد. یافته ها: با بررسی زمان صرف شده و همچنین مسافت طی شده در ربع هدف، در مرحله یادگیری، تفاوت معناداری بین گروه­ها در آخرین روز یادگیری ماز آبی موریس مشاهده نشد (0/05 > p). بعلاوه در زمان­های هفت روز و 28 روز پس از دوره یادگیری، نیز بین گروه حیواناتی که MPL دریافت نمودند با گروه حیوانات کنترل و همچنین شم بدون دریافت دارو، تفاوتی وجود نداشت (0/05 > p). نتایج: می­ توان گفت MPL با دوز یک میکروگرم بر 5 میکرو­لیتر و شرایط مطالعه حاضر بهبودی در عملکرد حافظه فضایی موش صحرایی ندارد.

آلودگیهای ناشی از فلزات سنگین بعنوان مساله ای جدی و خطرناک شناخته شده است. آرسنیک از فلزات سنگینی است که در محیط وجود دارد. امروزه علاوه بر منابع طبیعی، بعلت استفاده از این فلز در صنایع مختلف از جمله سرامیک سازی، رنگ سازی و همچنین تحقیقات پزشکی و درمانی، شرایط ایجاد آلودگی بیش از پیش فراهم گشته است. ورود این عنصر به بدن ایجاد عوارض متعددی در اندامهای گوارشی، عصبی، کلیوی، تولید مثلی و قلبی - عروقی می کند. قرار گرفتن بدن موش در برابر آلودگی ناشی از فلزات سنگین حتی بمیزان کم می تواند اثرات نامطلوبی مانند اختلالهای آنزیمی ایجاد کند. هدف از انجام این آزمایش بررسی اثر سدیم آرسنیت (NaAso2) بر سلولهای خونی موش صحرایی (رت) است. برای انجام آزمایشها، تعداد 16 موش به 4 گروه 4 تایی تقسیم بندی شد. به گروه اول غلظت 50 mg/l، به گروه دوم غلظت 100 mg/l و به گروه سوم غلظت 200 mg/l آرسنیک در آب خوراکی داده شد. گروه چهارم نیز بعنوان گروه کنترل در نظر گرفته شد. بعد از گذشت 2 ماه تیمار، از موشهای صحرایی خون گیری بعمل آمد و تعدادی از فاکتورهای خونی اندازه گیری شد. نتایج نشان داد که آرسنیک طی دو ماه تیمار موجب تغییراتی در سلولهای خونی می گردد که در مورد بعضی از سلولهای خونی مانند گلبولهای سفید (لنفوسیت، مونوسیت، ائوزینوفیل و بازوفیل) این تغییرات معنی دار است، در گلبولهای قرمز تغییرات معنی داری مشاهده نشد. نتایج مربوط به سیستم ایمنی موش مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.